۱۳۹۸-۰۸-۰۷

روزهای آخر ماه صفر در موکب «شهدای ورزشکار» تربیت بدنی آستان قدس رضوی

می‌زند امضاء زیر این خدمت حضرت زهرا(س)

بهترین میهمانی و رسم نوکری
برایشان فرقی نمی‌کند چه کسی از در این موکب وارد می‌شود. متمول و مسئول است یا ضعیف و زیردست. نام همه میهمانان، زائر است و خادم، وظیفه‌ای جز نوکری صاحب‌خانه نمی‌داند. همه قشر و نام و سمت زیر پرچم سبز ثامن الحجج(ع) به صف شده‌اند تا کوچکترین خدمتی که از دست‌شان برمی‌آید به شایسته‌ترین وجه تقدیم پیشگاه امام هشتم کنند. دستگاه اهل بیت(ع) همه را بزرگ می‌کند. سن و سال خادم و سطح و ارزش خدمت هم تفاوتی نمی‌کند. خیل خادمان، امید به نگاه حضرتش دارند و چشماشتی جز امضاء مادرشان زیر خدمت خود ندارند. 
در روزهای سوگواری پایان ماه صفر، ساعتی در موکب «شهدای ورزشکار» مؤسسه تربیت بدنی آستان قدس رضوی می‌گذرانیم و حرف دل جمعی از خادمان را می‌شنویم.

به عشق آقا اومدیم
مقابل موکب ایستاده، زبانش به خوشامد و دستانش به پذیرایی گرم است. با لبخند، سیب سرخی دست زائران می‌دهد. خودش را همه کاره می‌خواند. راست هم می‌گوید، هر وقت از روز می‌توان او را در گوشه‎ای از موکب مشغول به کاری دید. کوروش رحیمی دو قبضه در خدمت دستگاه حضرت رضا(ع) است؛ در کنار خدمت، در شمار کارکنان تربیت بدنی آستان قدس است. از اعتقادش می‌گوید: تک‌تک دقایق حضورم در این ایستگاه صلواتی را توفیق می‌دانم.
اما داخل موکب، غرفه پذیرایی، به عنوان بزرگترین بخش با خادمانش بیش از همه جلب توجه می‌کند. چرا که برخلاف دیگر خادمیاران، کم سن و سال‌اند ولی دم و دستگاهی به آن‌ها سپرده شده. کتری بزرگی را که تقریبا هم‌قوراه خودش می‌زند، روی سینی استکان‌های خالی می‌چرخاند و تندتند چای و دمنوش می‌ریزد.
علیرضا محمودی 17ساله و دوستانش دومین سال خدمت‌شان در این ایستگاه‌ها است. ساده و کوتاه از دلیل حضورشان در این موکب آستان قدس رضوی می‌گوید: «به عشق آقا اومدیم تا خدمتی بکنیم». حرف دلی که به زبان‌های مختلف از خادمان این بارگاه شنیده‌ایم. 
سری که در این بساط پذیرایی می‌گردانیم، همه جور خادم به چشم می‌آید. پوشش خادمیاران را با این‌که به تنش بزرگ است، پوشیده. سن تقویمی‌اش عدد قابل ملاحظه‌ای را نشان نمی‌دهد، و حتی جثه و قامتش. محمدجواد 6 ساله  می‌دود تا اسپندگردان را دور زائران بچرخاند و دعای خیری پس‌انداز کند. سوز سرمای صبحگاهی اذیت می‌کند، با هر فوت به زغال‌ها اشکی از چشمش سرازیر می‌شود ولی اِبایی از خستگی و دود و سرما ندارد.  پخته اما به زبانی کودکانه می‌گوید: هر کاری از دستم بر بیاد می‌کنم. اسپند می‌گرانم، کفش واکس می‌زنم، چای تعارف می‌کنم، راهنمایی هم می‌کنم.

هر کار کنیم، کم کرده‌ایم
زائران جلوی یک غرفه صف کشیده‌اند تا سروصورتی صفا دهند و بیشتر آماده میهمانی شوند. سر استاد سلمانی از همه شلوغ‌تر است. او امسال با ساز و برگ و نیروهای بیشتر پا به عرصه خدمت گذاشته. محمدحسین قوامی، خودش جوانی 32 ساله است ولی با یک گروه 15 نفره تازه‌کار اما دوره‌دیده دست به کار اصلاحِ سر و صورت زائران شده است.
همان طور که دست استاد آرایشگری از شانه و قیچی زدن نمی‌ایستد از نیت قلبی‌اش می‌گوید: این زائران از راه دور و با سختی می‌آیند. کاری که از دست‌مان برنمی‌آید، با همین کار می‌خواهیم سهمی در زیارت شان داشته باشیم.  از او سوال میکنی، حاجتی هم در دل دارید از حضرت شان بخواهید. با خنده‌ای می‌گوید: دیگر رویم نمی‌شود چیزی بخواهم، آن قدر به ما عنایت کرده‌اند. هر جا گیر کرده‌ام، دستم را گرفته‌اند. خودم را کم کار می‌دانم، خیلی مانده تا قدمی برداریم. 
از اول صبح تا چراغ موکب روشن باشد، آرام و بی‎سروصدا جاروی دسته بلندش زیر پای زائران می‌خرامد. آن‌قدر موکب شلوغ شده و خادمان گرم میزبانی که کمتر زحمات او و دوستانش دیده می‌شود. در حالی که لیوان‌های خالی چای را از زیر صندلی‌ها جمع می‌کند، نامش را می‌پرسیم. لبخندی گوشه لبش می‌نشیند و با اکراه خود را معرفی می‌کند: مهدی زارعی، خادم آستان قدس رضوی. نوبت به او که می‌رسد صدای مداحی بلندگوها مجال نمی‌دهد صدا به صدا برسد. به سختی می‌گوید؛ «هیچ کاری نمی‌کنیم. لطف همیشگی آقا را به نحوی جواب می‌دهیم».

السابقون، اولئک المقربون
در بخش بانوان هم همه گرم میهمان‌نوازی‌اند. چای می‌ریزند، خیاطی می‌کنند، با بچه‌ها بازی و نقاشی می‌کنند، ماساژ می‌دهند و ... . اما در پیش از همه بانوی که از همه با سابقه‌تر به نظر می‌رسد و گرم تر از همه پذیرای تازه‌واردها می‌شود، دلنشین است.
خانم محمدی 68 سال سن دارد و سال‌ها در بارگاه رضوی توفیق خدمت‌گزاری داشته. می‌گوید، چند سالی است از خدمت مرخص شده و تا دیده در این موکب نیاز به خادم دارند، آستین را بالا زده و پیش‌قدم شده. به زبان مشهدی می‌گوید: به جان آقام، حضرت رضا(ع) قسم که اگه بگن خاک کفش زائرا رو پاک بکنم، دریغ نمکنم.
بهتر از دیگر بخش‌ها خستگی راه را از تن مسافران می‌گیرند. با دستانی نیرومند، سر تا پای زائر را طوری ورز می‌دهند که هیچ اثری از کوفتگی چند روز پیاده‌روی زائران باقی نمی‌ماند. این از نفس راحتی که می‌کشند و دعای خیرشان پیدا است. از نام و نشان خادمیار ماساژ که جویا می‌شویم، فقط می‌گوید: «اگر آقا قبول کنند، خادمیم».
این خادم‌الرضا(ع) سرش شلوغ است و تنها به ذکر خاطره‌ای ما را میهمان و تعریف می‌کند: چند زائر از تهران دقایقی در موکب در حال استراحت بودند. وقتی با آنها هم‌کلام شدم، معلوم بود به خاطر اینکه نتوانستند پیاده بیایند ناراحت هستند. به آن‌ها گفتم: «همین که در این ایام پر برکت، مسیرتان به مشهدالرضا(ع) افتاده و پایتان به سمت موکب منسب به حضرت رضا(ع) کج شده، یعنی آقا شما را طلبیده». منقلب شدند و اشک در چشمان‌شان جمع شد. با دلی قرص به قبولی زیارت، به سمت حرم حرکت کردند.

خدمت‌رسانی 24 ساعته
علیرضا تاج فیروز سرپرست مؤسسه تربیت بدنی آستان قدس رضوی یکی از شاخصه‌های این موکب مزین شدن نام آن به «شهدای ورزشکار» برشمرد و گفت: این ایستگاه از روز جمعه سوم آبان فعال شده و تا روز سه شنبه همزمان با شهادت حضرت رضا(ع) به زائران خدمت‌رسانی می‌کند.
وی افزود: 250 خادمیار سازماندهی شده در قالب‌ها و تخصص‌های مختلف نظیر آرایشگری، پذیرایی، خیاطی، ماساژ به شمار زیادی از زائران گذری به تعداد بیش از 8 هزار نفر به صورت 24 ساعته ارائه خدمت می‌کنند.
تاج فیروز ادامه داد: علاوه بر پذیرایی گذری از زائران مقابل موکب، در سالن‌های تجهیز و آماده شده این مجموعه ورزشی، 6 هزار زائر شب‌خواب پذیرش می‌شود که سه وعده تغذیه زائران را هم آستان قدس رضوی تأمین می‌کند. 50 درصد زائر اسکان داده شده زن و نیم دیگر آقایان هستند.
وی بیان کرد: سال گذشته حدود 2 هزار نفر را در سه سالن پذیرش کردیم و امسال با رشد کمی و کیفی قابل ملاحظه‌ای، در هفت سالن 6 هزار زائر را اسکان داده‌ایم. تمایز فعالیت‎های امسال با سال قبل در تمرکز استفاده از نیروهای خادمیار و نذورات مردمی است.
به گفته این مقام مسئول در آستان قدس رضوی، خدمت‎رسانی به زائران در موکب شهدای ورزشکار نسبت به دوره پیش رشد سه برابری را نشان می‌دهد.

افزودن دیدگاه جدید

متن ساده

HTML محدود